Mijn pad en de dood

De dood heeft altijd een grote rol gespeeld in mijn leven, in mijn familie, vriendinnengroep, werk en omgeving.
Er zijn veel mensen overleden en in de laatste jaren ben ik daar steeds dichter bij betrokken geraakt. Als juf en leidinggevende in het onderwijs, mantelzorger in mijn familie, als vrijwilliger in het hospice en het leiden van de afscheidsdienst. Ziekte en de dood brengen mensen, zielen, weer dichter bij elkaar.
Dat vind ik zo mooi.

Ik vind het waardevol om iets te kunnen betekenen in een periode die voor veel mensen, kinderen, pubers, 
zo verwarrend, beangstigend en moeilijk kan zijn. In het begeleiden van de ziel op weg naar de dood,
komen voor mij de puzzelstukjes bij elkaar. Veel van de rollen die ik heb, als (klein)dochter, moeder, juf, vrouw, zorger, partner, vriendin, coach en therapeut, komen hierin samen.

De dood is iets wat bij het leven hoort. Het betekent niet dat het leven daarbij ophoudt. Hier open en vrij mee omgaan, zowel het leven als de dood omarmen, zorgt er voor dat ieder die achterblijft weer verder kan.
Ánders, dat wel. En in dat proces loop ik graag een stukje mee.