Van Keurslijf naar Tuinbroek

Eindelijk uitgewurmd en bevrijd!

'Mag je ook nog een tuinbroek kopen als je 52 bent?', vroeg ik met een twinkeling in mijn ogen toen ik in een kledingwinkel deze tuinbroek aan het passen was. Gelukkig was de eigenaresse van de winkel ouder dan ik, dus zij kon me lachend bevestigen. Ik ben nog nooit met zo'n grote grijns op mijn gezicht een winkel uitgelopen. Heel bewust mezelf dit cadeau gegeven. Maling aan de rest van de wereld.

'Woehoeeee, I am ME!'

Die tuinbroek staat natuurlijk ergens voor. Diep weggestopt wordt die kleine griet in mij wakker, die wil spelen, wil rennen, joelen, huppelen, dartelen. Een meidje die graag buiten speelde en buskruit en paaltjesvoetbal deed. Dat op de dijk speelde en op avontuur ging. Dat niks liever deed dan op de boerderij bij haar vriendin in de hooiberg spelen, mee de varkens voeren, meereed op de tractor en de koeien uit de wei haalde voor het melken. Vrijheid, bewegen, speelsheid, levenslust!

Maar thuis wachtte het keurslijf. De traditionele patronen, zo doen we het, zo hoort het en daar is geen discussie over. Naar mijn mening werd niet gevraagd en die deed er ook niet toe. De man is de baas in huis. Ik werd de verantwoordelijke, helpende en zorgende dochter met een prima stel hersens, die goed luisterde, haar best deed op school en (zichzelf) geen vragen stelde. Die meid die wel voelde dat het niet klopte, het onrechtvaardig en ongelijkwaardig was, maar die liever harmonie bewaarde dan steeds in verzet te gaan. Altijd botsen en strijd, wat uiteindelijk niets oplevert, houd je ook maar zo lang vol.

En zo rende ik het huis uit toen ik op kamers ging en ging studeren. De wereld in, het avontuur en het onbekende tegemoet...! Om vervolgens mijn studie niet af te maken, jong te trouwen, jong kinderen te krijgen en een traditioneel family life op te bouwen. Ik werd moeder, de vrouw van. Ik trok eigenhandig en vanzelfsprekend het keurslijf aan. En laten we wel wezen, ik ben zo lange tijd, onbewust maar ook gelukkig geweest. Totdat dat keurslijf ging schuren.

Ik vond mezelf niet meer leuk. Want in plaats van die meegaande vrouw te zijn die is opgehouden zichzelf vragen te stellen, werd ik de vrouw die thuis de broek aan heeft. Naar voorbeeld van mijn vader. Ik sloeg door naar de andere kant. Ik was óók de lieve moeder, maar wel op de regels. Ik zorgde wel voor het gezin, maar verloor mezelf daarbij volledig uit het oog. De worsteling in dat keurslijf was compleet.

Ik doe het niet erg goed op een 'bepaalde, dwingende vorm'! En ik pas er ook voor geen meter in, in dat keurslijf. Ik heb nooit voldaan aan een enkel schoonheidsideaal van tegenwoordig: klein van stuk, stevig onderstel en rondingen aan alle kanten. Mezelf in een keurslijf persen, proberen te voldoen aan een ideaalbeeld, ik heb het geprobeerd en aardig lang volgehouden, al zeg ik het zelf.

Maar de laatste jaren ben ik er volledig uitgebarsten!

Het was tijd, het was nodig. Dat keurslijf past me niet meer. Stukje bij beetje heb ik het losgetornd, soms heb ik geprobeerd het koord langzaam zelf los te peuteren, vaak ben ik er compleet uitgescheurd. Eindigend met het rigoureus losrukken van de laatste stukken die nog aan een paar draadjes aan elkaar hingen...

Poeh hé, wat een verademing, wat een bewegingsvrijheid, wat een bevrijding, wat een frisse lucht. VRIJ!

Waar begon het nou eigenlijk, die bevrijding? Dat was 8 jaar geleden toen ik uitsprak te willen scheiden. Voor het eerst deed ik iets wat niemand verwachtte (inclusief ikzelf). Voor het eerst ging ik tegen de tradities in, deed ik iets wat ik niet hoorde te doen. Ik koos voor mezelf. Ik ging het ánders doen.

En daarna hield het niet meer op. De helft van de tijd was ik alleen, de kinderen bij hun vader, vrije vrouw. Ik ging alleen op vakantie, alleen kamperen, reed in mijn eentje naar Frankrijk, naar zuid-Portugal. Ik zegde mijn vaste baan op en startte mijn eigen praktijk. Ik pakte mijn rugzak in en trok alleen op 50-jarige leeftijd de wereld rond. Ik regelde mijn eigen zaakjes. Ik ging verhuizen, meerdere keren en kluste veel zelf.

Ik ben best handig, als vrouw...

Ik ben geen 'damsel in distress' die gered wil worden door een man. Ik ben geen vrouw die opgetut en aangesnoerd in een keurslijf en jurk mooi gaat zitten wezen. Geef mij maar die tuinbroek, lekker los. Mij past die tuinbroek als gegoten. Daar voel ik me pas lekker in! Ik wil een vent die me stevig vastpakt en houdt van wat eigenzinnigheid (en een tuinbroek) waar ik samen mee kan bouwen. Evenwaardig. En volgens mij ben ik niet de enige.

Ik gun het iedereen. Ik gun het iedere vrouw (en man). Niet om precies hetzelfde te doen als ik. Maar om van een afstandje naar je eigen leven te kijken en je serieus af te vragen waar het (nog) klopt. Waar leef je je leven omdat tradities het van je vragen, je omgeving het van je verwacht en het nou eenmaal zo hoort? En waar heb je daar zelf een bewuste keuze in gemaakt?

Ik herken mezelf weer. Dat speelse, huppelende en avontuurlijke kind, free-spirited. Vol vertrouwen, (on)bewust bekwaam. 'Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan!' á la Pippi Langkous. Kleurrijk en creatief.

In tuinbroek, symbool voor vrijheid, ongebondenheid, speelsheid, zelfstandigheid, een vrije geest en LEVEN, zonder haast... I love it!